Język

Narodziny i ewolucja języka francuskiego

Język francuski jest językiem romańskim. Jego gramatyka i większa część słownictwa pochodzą z łacińskich form ustnych i przekazów ludowych, które uległy przekształceniu od czasu epoki Galów romańskich.

"Les serments de Strasbourg", które pieczętują w 842 r. unię między Karolem Łysym a Ludwikiem Germańskim, zredagowane w języku romańskim i germańskim są uznane za najstarszy zapisany dokument języka francuskiego.

W Średniowieczu język francuski składał się z wielu dialektów, różnych dla poszczególnych regionów. Głównie wyróżniamy język "oil" (na północy) i język "oc" (na południu). Po ustanowieniu i umocnieniu się monarchii Kapetyngów język "oil" powoli wypierał język "oc".

Możemy przyjąć, iż Francja, tak jak wszystkie inne kraje Europy tej epoki była krajem dwujęzycznym. Z jednej strony większa część ludności mówi językiem popularnym, który jest także językiem arcydzieł literatury dawnej ("Pieśń o Rolandzie", "Roman de la Rose"). Z drugiej strony łacina jest językiem Kościoła, duchownych, uczonych i szkolnictwa.

Mimo ciągłych przekształceń języka francuskiego, ta koegzystencja trwała aż do XII w. a na uniwersytetach i w kościołach jeszcze dłużej.